Piętra roślinności
Piętra roślinności (p. klimatyczno-roślinne) - góry, szczególnie te wysokie, są najlepszym przykładem astrefowych środowisk przyrodniczych. W miarę wzrostu wysokości nad poziomem morza zmieniają się (tzn. pogarszają w znaczeniu ekologicznym) niektóre elementy klimatu, takie jak temperatura, roczna suma opadów atmosferycznych i długość okresu wegetacyjnego. Powoduje to stopniowe zastępowanie jednych formacji roślinnych przez inne.
Liczba pięter roślinnych oraz wysokość górnych granic poszczególnych pięter zależy od takich czynników, jak szerokość geograficzna, wysokość i kierunek przebiegu danego pasma górskiego, oddziaływanie prądów morskich. Układ piętrowy w wielu pasmach górskich jest niesymetryczny: inaczej granice pięter kształtują się na stokach południowych i północnych, zawietrznych i dowietrznych, o różnej ekspozycji, inaczej na stokach we wnętrzach masywów a inaczej na ich obrzeżach itp.
W górach Europy (np. w Alpach, Sudetach, Karpatach) występują następujące piętra roślinności (w nawiasach podano główne formacje roślinne):
- piętro pogórza
- piętro reglowe
- piętro regla dolnego (buczyny)
- piętro regla środkowego (czasami dodatkowo wyróżniane)
- piętro regla górnego (bory świerkowe)
- piętro subalpejskie (p. kosodrzewiny, zarośla kosodrzewiny i ziołorośla)
- piętro alpejskie (p. halne, roślinność zielna, głównie murawy)
- piętro subniwalne (p. turniowe)
- piętro niwalne (p. śnieżne)
Z piętrami roślinnymi w górach związane są również dwie granice ekologiczne: górna granica lasu i granica wiecznych śniegów.
Istnieje pewna analogia pięter roślinności (strefowość pionowa) ze strefami roślinności (strefowość pozioma, biomy). Podobieństwa takie zaznaczają się przede wszystkim w strefach pozazwrotnikowych. Na przykład piętro regla górnego w Tatrach przypomina strefę tajgi, a piętro subalpejskie strefę tundry.
Piętra roślinne w górach nie występują tylko w klimatach skrajnie suchych (pustynne góry Sahary) lub skrajnie zimnych (Arktyka, Antarktyka)
Aleksander von Humboldt prowadził badania w tropikalnych lasach Ameryki Południowej. Zauważył on, że roślinność górska w tych obszarach ma wszędzie podobny wygląd. Wyróżnił wtedy:
- Tierra caliente - do 900 m n.p.m, obszar “gorący” o średniej temperaturze 22-30°C. Rośnie tutaj górski wilgotny las równikowy.
- Tierra templasa - 800-2000 m n.p.m, obszar “umiarkowany” o średniej temperaturze ponizej 17-22°C; wilgotny las równikowy przechodzi w las górski. Znaczna ilość drzew iglastych.
- Tierra fria - nierzadko kilka stopni powyżej zera, około 3000 m n.p.m przebiega granica lasu wysokogórskiego bogatego w drzewa iglaste. Ponad rozpościera się piętro formacji paramo. Nie ma tam pór roku, wegetacja trwa bez przerwy.
- Tierra helada - powyżej 4000 m n.p.m, to obszary “mrozu”, gdzie panuje temperatura ujemna, a roślinność ograniczona jest do zbiorowisk zarodnikowych.
Jeśli zaciekawił Cię artykuł i masz coś ciekawego do dodania zostaw komentarz lub subskrybuj feeda by być na bieżąco informowany o nowościach.
Komentarze
Nie ma komentarzy
Zostaw komentarz